Weer terug op Moeder Aarde

31 mei 2026 zitten mijn vader, moeder, zus en ik samen. Het gaat niet meer, geeft mijn moeder aan. Mam missen kunnen we je nooit maar we begrijpen het als geen ander. Je had dit punt al een aantal keer uitgesteld voor je gevoel vanwege je kleinkinderen die alles voor je waren.

Voordat je nog niet volledig uit behandeld was met COPD, had je al bij je huisarts te kennen gegeven dat als de kwaliteit van leven beneden peil zou raken, je euthanasie overwoog.

2 juni 2026 was dan ook de huisarts al snel bij ons voor een eerste bezoek om de wens voor euthanasie te bespreken. Jouw medisch dossier sprak boekdelen en we trokken met z’n allen weer dezelfde conclusie en werd de officiële procedure opgestart.

(De motoren werden gestart).

Aan het einde van diezelfde week zou de huisarts nog even contact opnemen om volgens procedure de vraag te moeten stellen of mijn moeder nog steeds bij haar standpunt bleef. “ja, daar hoef je niet bang voor te zijn.” Gaf mijn moeder haar huisarts al van te voren mee.

8 juni 2026. Het begin van die week erna werd volgens procedure de scen arts gebeld voor een soort van second opinion die de volgende dag op 9 juni 2026 al bij ons en mijn moeder was. Een heel fijn gesprek volgen met een zelfde conclusie er achteraan. Diezelfde dag overlegde de scen art het rapport met de huisarts van mijn moeder en daar waren de verlossende woorden voor mijn moeder. Nog nooit heb ik woorden zo letterlijk verlossend zien zijn. Er ontstond rust en opluchting bij mijn moeder, waardoor ze hernieuwde energie kreeg in haar (door COPD) al zo vermoeide lichaam.

(De motoren draaide inmiddels op volle toeren. Al zag ik dit voor mijn gevoel al mijlen ver aankomen werd ik nog steeds volledig onverwacht met een ongekende snelheid van mijn Moeder (Aarde) weggeschoten).

Want na die verlossende woorden zette mijn moeder, sterk als een leeuwin, een overtuigende stip op haar horizon. Vrijdag 12 juni 2026 zou de dag worden.

(Volgens de procedure zou d’r altijd een weg terug zijn geweest, maar zo voelde dat niet. Alle raketten en motoren brulde op volle toeren en schudde mij met de bijbehorende turbulentie door elkaar. Oorverdovend. Desoriënterend).

Een gouden 48 uur brak aan.

(Bam een vacuüm van stilte, alle stuw raketten waren opgebrand, rust. Er was tijd om achterom te kijken en nog nooit had ik zo’n mooi overzicht over mijn Moeder (Aarde) door een gouden zon beschenen).

48 gouden maar ook zeer intense uren braken aan waarin jij mam zo ontzettend sterk was. Van je allerbeste vriendin tot aan je jongste neefje zijn nog bij je langs geweest. Wat ben ik ontzettend trots op jou op de keuze die je voor jezelf maakte en tegelijkertijd paste die keuze ook zo goed bij jou. Omdat jij je leven lang er altijd voor iedereen bent geweest die je liefhad om je heen en zelfs nu aan het eind van jouw leven geef je al jouw nabestaanden nog dat laatste cadeautje, dat steuntje in de rug bij het moeten missen van jou.

“Goh waar ben ik blij, heb ik toch nog even met ons Toos kunnen buurten.” Een mooier laatste cadeautje had je haar niet kunnen geven mam.

“Ik ben blij dat ik tante Toos toch nog even heb kunnen zien.”

Het was niet makkelijk, voor niemand maar wat een mooie warme momenten hebben we met z’n allen nog gekend. Allemaal cadeautjes om uit te pakken tijdens onze rouw om jou.

(Dagen in een soort van luchtledig pragmatisch handelen ter voorbereiding voor de dag van de landing).

Wat ben ik trots op ons als gezin. Samen met onze moeder/oma, mijn zus en mijn nichtjes hebben we nog heel veel in samenspraak met mijn moeder af kunnen stemmen.

17 juni 2026 de dag van de afscheidsdienst van mijn moeder. De dagen daarvoor waren zwaar en intens maar ook warm en heb ik nog nooit zo’n mooi overzicht gehad van het leven van mijn Moeder (Aarde). Al die foto’s en al die momenten waren een rijkdom die een mooi liefdevol en voltooid leven schetste. Het laatste wat we voor jou konden doen was jou een waardevol afscheid geven. Daar hebben we ook met z’n allen naartoe kunnen en mogen leven. Een dag die erg belangrijk voor mij zou worden en waar ik een soort van naar uit ging kijken.

(De dag van de landing, zo belangrijk en cruciaal).

17 juni 2026 werd een dag om nooit te vergeten. Alles verliep zoals we in gedachten hadden en dat geeft zo veel rust nu. Jij hebt je hele leven voor mij klaargestaan en naar jou overlijden heb ik je geen enkel moment meer alleen willen laten. Van het klein beetje helpen en aanwezig zijn bij het aankleden voor je laatste reis tot aan de invoer van jouw kist in de oven ben ik bij je gebleven.

(De landing verliep goed, letterlijk en figuurlijk weer dichter bij (Moeder) (Aarde). De rust maar ook de vermoeidheid slaat in. Het luchtledige van het pragmatische handelen valt weg en weer terug op aarde lijkt de zwaartekracht des te heviger).

Vandaag 22 juni 2026 proberen we de draad weer volledig op te pakken. Ons gezinsleven, baan in loondienst, mijn eigen ondernemerschap, het vrijwilligerswerk van Hart voor Oss en ons verdere sociale leven. Iedereen ontzettend bedankt voor alle kaarten, lieve woorden, aanwezigheid, geduld en begrip. Dat heeft ons ontzettend goed gedaan 🙏🏻❤️

Mam wat ben ik toch ontzettend trots op jou en op ons, het is goed zo. “Komt Goed”